Manja Weijers

Mijn eigen klacht als casus uitgeschreven

Een paar weken terug heb ik iets heel wonderlijks mee gemaakt. Het gaf voor mij heel duidelijk aan hoe bijzonder het lichaam in elkaar zit. En dit wil ik graag met je delen. Het is best een verhaal, ik heb mijn denkwijze namelijk uitgebreid uitgelegd. Hieronder vind je mijn eigen klacht als casus uitgeschreven. Veel plezier met lezen!

Mijn klachten

Eerst een stukje geschiedenis, want dat is belangrijk zoals je hier kunt lezen.

duimklacht

Een paar jaar terug deed ik dagelijks vinyasa yoga. Dit is een yogavorm waarbij je veel steunt op de handen in plank positie en chaturanga (lage plank, soort push up). Ik was ook veel bezig met armbalans houdingen en handstands. Op een gegeven moment kreeg ik last van een rare kramp in mijn duim. Ik gaf hier weinig aandacht aan, want aandacht maakt het erger dacht ik nog. De klacht werd helaas toch erger en erger en uiteindelijk heb ik zelfs een brace moeten dragen omdat ik niks meer met mijn hand kon. Ik heb verschillende (hand) therapeuten gezien maar niemand wist waar het aan lag. Ik kon op een gegeven moment wel wandklimmen, maar planken was echt niet te doen. Inmiddels heb ik geen last meer van mijn duim, omdat ik niet meer plank. Want elke keer als ik dat doe dan krijg ik een dag later weer pijn in mijn duim.

mortonse neuralgie

In mei 2017 kreeg ik na een dagje winkelen enorme pijn in mijn linker voet. Het bleek een mortonse neuralgie te zijn. Er werd gezegd doordat ik op barefoot schoenen liep. Ik kon daar niet helemaal in mee omdat ik daar al bijna een jaar op liep en nooit last had gehad. De scherpe randjes gingen ervan af, maar met bepaalde schoenen en met traplopen voelde ik het nog wel.

Scheenbeen klacht

In juli 2017 kreeg ik een klacht aan mijn scheenbeen. Na een wandeltocht in IJsland kon ik mijn knie niet meer buigen, werd uitgeschakeld door mijn brein. Alsof mijn brein het niet meer kon, vanwege de pijn in mijn scheenbeen. Een heel naar gevoel en ook heel lastig. Want telkens als ik langer dan een uur liep kwam de klacht weer terug. Ik had al verschillende dingen uitgeprobeerd en een voetentherapeut (ook vanwege mn mortonse neuralgie) gezien maar niks hielp. Ik had zelf al bedacht dat er tussen de MN en deze klacht een relatie lag, maar kon er niet achter komen wat het was.

Mijn eerste grote leermoment

Had ik in oktober een cursus Anatomy in Motion (AiM) ( klik op de link voor meer informatie). Ik kwam erachter dat mijn linker heup geen ‘hike’ kon maken (zie animatie. Dat is als je staat en je buigt een knie, dan gaat de andere heup omhoog omdat dat been gestrekt blijft. Die beweging blokkeerde gewoon. De hele cursus ben ik bezig geweest ermee, hoe kan dat nou, waarom kan ik de beweging niet maken. Degene die de cursus gaf, die gaf aan dat mijn linker schouder wat lager stond en dat een reden kon zijn. Daar ging ik mee aan de slag en na een oefening stond hij weer op dezelfde hoogte, maar geen verbetering van de hike. Op de foto hieronder zie je aan mijn linker hand dat mijn schouder lager staat.

Waarom kan mijn linker schouder van invloed zijn op die hike

Een hike met je linker heup, is hetzelfde als een zijwaartse buiging van je rug naar links. Als je je rug naar links buigt, is je linker schouder lager. Het kan dus zijn, dat doordat mijn linker schouder lager was mijn linker heup niet omhoog wilde. Want mijn brein dacht dat hij al omhoog stond (vanuit een ander perspectief). Wauw wat interessant dacht ik, maar helaas was dat dus niet het geval, want het maakte geen verschil.

en toen…

Was ik twee weken terug bezig met een bodyscan volgens AiM. Je gaat je lichaam af, beginnend bij je voeten en kijkt welke bewegingen er mogelijk zijn. Ik doe dit vaker gewoon zelf en weet dat mijn heup hike er gewoon nooit in zit. Nu weer niet. Dit keer deed ik het echter met een video en daarna kwamen er oefeningen. Oefeningen die ik had geleerd bij de cursus en al tig keer had gedaan. Maar er was ook een nieuwe. Een schouder oefening. Ik deed hem met rechts, niks aan de hand. Toen met links…. Jeetje wat een stijfheid, gekraak en pijn. Zelfs mijn linker duim deed pijn. Ik schrok ervan. Na een paar minuten werd het soepeler. Ik check mijn linker heup hike en…. HIJ DOET HET!!!!

Echt ongelofelijk, mijn heup komt gewoon omhoog. Ik merkte dat mijn voet ook normaler aanvoelde. Op dat moment had ik er geen pijn aan, maar ik voelde dat het beter was nu. Dit gaf mij goede hoop voor mijn scheenbeen, maar dat kon ik pas checken bij een langere wandeling.

afspraak maken

Op vakantie

Afgelopen week was ik op vakantie. Dag 1 gelijk een wandeling gemaakt, ik wilde een uurtje maar we
liepen fout en het werd 3 uur. Na 1,5h merkte ik dat stijgen gevoelig werd aan mijn been. Dat was anders dan anders want normaal was het dalen (of trap af). Ik baalde want het had dus niet uitgemaakt. Maar ergens geloofde ik dat niet, zo’n grote beweging die niet mogelijk was en nu wel, die cruciaal is bij het lopen, ik moet dat gecompenseerd hebben en misschien loop ik nu nog in die compensatie.

Tijdens het wandelen heb ik de fases van het lopen uitgeplozen en kwam ik erachter dat ik mijn rechter knie niet helemaal strekte bij de afzet. Dus de focus daarop met tussen door oefeningen om die knie meer te strekken. Iets wat ook terugkwam in de bodyscan bedacht ik me achteraf. Ik kon de wandeling uitlopen met maar een klein beetje pijn. Ok, er was vooruitgang maar nog niet over.

Ik heb de oefeningen regelmatig herhaald. De volgende dag gingen we weer wandelen en ik heb andere schoenen aangetrokken. Crocs slippers, ze zitten echt heerlijk. Ook nu weer na 1,5h last en weer de oefeningen tussendoor gedaan en gefocust op mijn knie strekken. En ja hoor, opeens was het weg. Ik kon weer goed lopen. De laatste dag weer met wandelschoenen gelopen en daar merkte ik na 2 uur weer een beetje stijfheid, maar dat was snel weg.

Conclusie

Ik weet niet of het helemaal weg is met mijn wandelschoenen aan, en misschien moet ik het nieuwe patroon erin slijpen. Maar ik vond het in ieder geval erg interessant om mijn eigen casus zo uit te vogelen.

Waarschijnlijk is door mijn duimklacht mijn schouder anders gaan staan, of misschien stond mijn schouder al anders en is de duimklacht daardoor ontstaan. (ik weet nog niet of mijn duimklacht inmiddels weg is, dat wordt de volgende casus). Hierdoor dacht mijn brein dat ik al een zijwaarste buiging in mijn rug had naar links en dus ook een hip hike. Met elke stap die ik zette kwam mijn heup niet in die hike, wat wel zou moeten en werd er gecompenseerd in mijn linker voet en rechter been. Op het moment dat je linker heup hike moet je rechter been helemaal gestrekt zijn, dat deed mijn rechter knie dus niet, die bleef ligt gebogen. Hierdoor raakte mijn onderbeenspieren overbelast.

overall conclusie

De oorzaak van de klacht kan dus echt heel ergens anders liggen. Daarom had het totaal geen zin om aan de slag te gaan met de spieren van mijn onderbeen. En zo probeer ik ook naar de klachten van mijn patiënten te kijken. Dat is een stuk lastiger want wat ik zie is natuurlijk een moment opname. Ik zie niet hoe er bewogen wordt in het dagelijks leven. En uitproberen zoals ik bij mijzelf kan doen is ook wat lastiger. Maar ik vind het echt zo ontzettend interessant.

Wil je ook de zoektocht naar de echte oorzaak aangaan met me? KLIK hier voor een afspraak. Bij ‘Behandeling‘ vind je ook nog meer informatie over mijn werkwijze.